حاكميت ولى فقيه حكومت و حاكميت از آن خداست و كسانى مىتوانند اين حاكميت را اعمال كنند كه ماذون از طرف خداوند باشند . اعمال حاكميت الهى در جامعه بشرى از طريق پيامبران و امامان معصوم ( ع ) است و اعتقاد به امامت امام عادل از ضروريات است . امام صادق ( ع ) دراين‌باره فرمود : « انَّ اللَّهَ اجَلُّ وَ اعْظَمُ مِنْ انْ يَتْرُكَ اْلَارْضَ بِغَيْرِ امامٍ عادِلٍ » « 1 » خداوند برتر و بزرگتر از آن است كه زمين را بدون امام عادل واگذارد . با شهادت امام حسن‌عسكرى ( ع ) در سال 260 ه . ق ، بنابر مصلحت الهى ، غيبت امام دوازدهم آغاز شد و در مدت 69 سال از طريق چهار نفر از نوّاب خاص خود با شيعيان ارتباط داشت و پس از آن ( كه دوران غيبت كبرى ناميده مىشود ) فقهاى عادل در سرپرستى امت و زعامت مسلمانان نايب عام آن حضرت هستند . دلايل حاكميت ولى فقيه الف - دليل عقلى سيرهء عقلا و حكم عقل اين است كه انسان در هر كارى به اهل فنّ مراجعه كند . خبره‌ترين و آگاهترين افراد به احكام اسلام ، فقها هستند . احكام مربوط به جهاد و دفاع ، اجراى حدود و تعزيرات ، گرفتن و مصرف مالياتهاى اسلامى ، تنظيم روابط سياسى با دولتها ، هدايت جريان امر به معروف و نهىاز منكر ، حلّ و فصل دعاوى و صدور حكم و بطور كلى فعّاليّتهاى حكومت اسلامى كه بايد منطبق با موازين اسلام باشد ، بدون تصدى ونظارت فقيه كه احاطهء بر احكام اسلام دارد ، امكان پذير نيست ، البته اين حكم عقل ، شامل همه فقها نمىشود و فقط فقهاى عادل و توانا را در بر مىگيرد .

--> ( 1 ) - اصول كافى ، ج 1 ، ص 137 .